“İstanbul’da binlerce eski ev var, fakat Buca’daki gibi onarılıp fonksiyon verilmiş evler yok.”
1962 yılından beri Bucalı olarak, Buca’nın sadece İzmir’i 1. Lig’de temsil eden futbol takımıyla anılır olmasından rahatsızlık duyuyoruz. Buca’ya yerleşimimizin birinci yılında, rahmetli babamız “Şirinyer Çocuk Parkı”nın karşısında tek katlı evimizi yaptırmıştı. Ancak, bize bağın ortasını ev yapmamız için satmışlardı. Kendimizi sahip olduğumuz bu evin konumundan dolayı hep suçlu olarak hissetmişizdir. Senelerce, burada “Buca Razaki” üzümünü satan satıcıların sesini duymuşumuzdur. 10 yıl içinde, Şirinyer ve Buca’nın bağları beton binalarla dolunca, üzümcünün sesi artık kulağıma gelmez olmuştu. Pazarda Buca’nın Razaki üzümünü neredeyse göremez olmuştuk.
Buca’nın başka bir güzelliği olan, geçmişi XIX. yüzyılın başına kadar uzanan eski evlerinin yıkılmaya yüz tutan hallerine de hep üzülmüşüzdür. 9 Eylül Üniversitesi’nin Buca’yı (Tıp Fakültesi hariç) yerleşke olarak seçmesinden sonra, eski evlerin restorasyonunun başlaması bizi her Bucalı gibi sevindirmiştir. Buca’da okumayı ve eğitimleri boyunca burada yaşamayı seçen binlerce üniversite öğrencisine Bucalılar evlerini açmak istiyorlardı. Restore edilmeye başlayan evlerin bir kısmı öğrencilere yurt veya motel olarak tahsis edilirken, bir kısmı da lokanta veya bar olarak hizmet verir hale getirilmiştir.Kısacası Betonlaşma kısa sürede doğal kaynnaklarımızı azaltıp herşeyin fabrikasyona dönüşmesini sağladı. İçtiğimiz suların nasıl paketlenip bize yollandığını hesaplar olduk... Vücudumuzun en çok ihtiyaç duyduğu en doğal içeceğimizi araştırıp seçerek alır olduk... Su arıtma sistemlerinin gelişmesi ve daha geniş alana yayılması gerekir. Çocuklarımıza da gönül rahatlığı ile su içirebilelim...